اولویت عملکرد بر پهنای معبر (FRC):
در استانداردهای نقشه‌کشی معابر، «عرض فیزیکی یک خیابان» ملاک اصلی تعیین تگ نیست؛ بلکه «عملکرد، پیوستگی شبکه و جایگاه آن خیابان در کل شبکه ارتباطی شهر» ملاک اصلی است.

ترسیم هندسی بلوارها (بزرگراه‌ها و خیابان‌های دارای رفیوژ):
معابری که دارای رفیوژ وسط یا جداکننده‌های فیزیکی ممتد بین مسیر رفت و برگشت هستند، باید به صورت دو خط موازی مجزا با اعمال تگ یک‌طرفه (oneway=yes) ترسیم شوند. ترسیم این معابر با یک خط دوطرفه، خلاف استانداردهای ساختاری نقشه است.

تگ‌گذاری حفاظتیِ معابر مسکونی (جلوگیری از میان‌بر ترافیکی):
ارتقای بی‌دلیل تگ معابر باریک داخل محله‌ها (مثلاً از residential به tertiary) سبب می‌شود اپلیکیشن‌های مسیریاب ترافیک سنگینِ شریانی را برای فرار ترافیکی (Rat-running) به داخل بافت مسکونی هدایت کنند. تگ‌گذاری دقیق بر اساس «عملکرد واقعی»، آرامش ترافیکی محله‌ها را حفظ می‌کند.

تفکیک ارتفاعی در تقاطع‌های غیرهمسطح:
در محل تلاقی پل‌ها، زیرگذرها و بزرگراه‌ها، راه‌ها نباید گره مشترک (Shared Node) داشته باشند. استفاده صحیح از تگ‌های bridge یا tunnel همراه با لایه‌بندی ارتفاعی دقیق (layer=*) برای پیشگیری از خطاهای مسیریابی و تفکیک جریان‌های ترافیکی هم‌پوشان الزامی است.

استاندارد نام‌گذاری معابر (name در برابر alt_name):
نام رسمی و مصوب شهرداری همواره باید در تگ اصلی name قرار گیرد. اسامی قدیمی یا نام‌های محلی بسیار معروف که کماکان توسط توده مردم استفاده می‌شوند، باید در تگ‌های مکمل مانند alt_name یا old_name ثبت شوند تا صحت نتایج جستجو به بالاترین حد برسد.

ثبت دقیق محدودیت‌های دسترسی و گیت‌ها:
محدود کردن دسترسی‌های خاص (مانند اعمال access=private برای بن‌بست‌ها، شهرک‌های محصور، دانشگاه‌ها یا خیابان‌های خاص اداری-حکومتی) به همراه گره‌های مانع فیزیکی (مانند barrier=gate یا barrier=checkpoint)، از هدایت ناخواسته خودروها به گره‌های بن‌بست و انسدادِ فیزیکی جلوگیری می‌کند.

جهت‌دهی بردار در معابر یک‌طرفه:
در ترسیم معابر یک‌طرفه، جهت ترسیم خط (بردار راه) باید هم‌سو با جهت مجاز حرکت خودروها باشد تا اعمال تگ oneway=yes به ساده‌ترین شکل و بدون نیاز به تگ‌های معکوس (مانند oneway=-1) انجام پذیرد.